Wanneer afscheid zich aandient
afscheidsfotografie
Misschien ben je hier terechtgekomen omdat er afscheid nadert.
Misschien ben je al onderweg, en voelt alles tegelijk zwaar en onwerkelijk.
Je hoeft het niet te benoemen. Je hoeft niets uit te leggen.
Afscheid beperkt zich zelden tot één moment.
Het ontvouwt zich over dagen —
in alles wat voorafgaat,
in wat tussendoor gebeurt,
en in de momenten die volgen wanneer iedereen weer naar huis is.
In die dagen gebeurt er veel.
Zoveel, dat herinneringen soms vervagen nog voor je ze kan vasthouden.
Later kan het geruststellend zijn om te kunnen terugkijken.
Om opnieuw te zien hoe het er werkelijk was —
de bloemen, de zorg en aandacht in elk detail,
de liefde die zichtbaar aanwezig was.
Niet omdat je het vergeten bent,
maar omdat je hoofd en hart toen al zoveel te dragen hadden.
Een stille houvast,
wanneer herinneringen door elkaar lopen.
Op de dag van het afscheid zelf gebeurt er veel tegelijk.
Je aandacht gaat vanzelf naar voren,
naar woorden, rituelen, momenten die je niet wil missen.
Maar rondom gebeurt minstens evenveel.
Een hand op een schouder.
Een blik die zegt: ik ben er.
Mensen die aanwezig zijn op hun eigen manier.
Liefde die zich toont in kleine bewegingen.
Kinderen voelen vaak meer dan ze kunnen benoemen.
Ze kijken, bewegen, zoeken nabijheid —
ook wanneer ze weinig zeggen.
Wat zij ervaren, leeft niet in woorden,
maar in beelden, gebaren en momenten.
Naarmate ze ouder worden, kunnen die herinneringen vervagen.
Niet omdat ze er niet toe deden,
maar omdat ze nog zo jong waren.
Later kan het helpend zijn
om terug te kunnen kijken op hun aanwezigheid.
Om te zien dat ze erbij waren,
gedragen door liefde en verbondenheid.
Soms zit troost in een blik.
Soms in een gebaar.
Soms in een ritueel dat woorden overstijgt.
Tijdens die vele kleine momenten
ben ik nabij,
wanneer tranen het zicht vertroebelen.
Je kan me hier bereiken